Αδιάδοτος εις πέρας

Σε στίγμα εκκίνησης με τον πιο πρόσφατο κύκλο εργασίας πίσω αφημένο, στην ακολουθία των όσων ολοκληρωμένων κύκλων εργασιών. Φέρομαι εις πέρας αδιάδοτος. Εκεί όπου η κυκλοφορία δεν δύναται να αντικαταστήσει την ανάγνωση.

Διαπομπευόμενος διατελώ σε κατάσταση όπου το πρώτο ρηματικό πρόσωπο είναι κενό. Κάνω την τύχη του.

Η ποίηση δεν είναι μνημείο μα ικρίωμα.

Όσοι αντιγράφουν είναι περισσότεροι από εκείνους που με διαβάζουν. Όσοι θα αντιγράψουν θα αντιγράψουν περισσότερο απ΄όσο θα διαβάσουν όσοι διαβάσουν. Η επιτέλεση χρόνου, κατά την οποία προκαλείται τρόμος πλάι στο κενό. Πόσο μάλλον στο κενό. Η διάκριση ανάμεσα στην αράδα και το αράδιασμα.

Προς τι ο λόγος. Φωνές μεταξύ του είναι και του δεν είναι, μεταξύ του ίσως να είναι και του ίσως να μην είναι, μεταξύ του έτσι και του αλλιώς. Δοξομανής εποχή σταυροφοριών. Ανακαλύπτουν έντρομοι τις διατομές της γλώσσας, ανακαλύπτουν έντρομοι τη γλώσσα των διατομών.

Έχω κρέας στην κατσαρόλα. Το κρασί ήδη στο τραπέζι. Κάνω στην άκρη για να καθίσω. Απομεσήμερο αποκλειστικότητας.

Η ποίηση διαφυγόν λείμμα. Ένας ποιητής ανά πλειάδα ποιητών. Παλμός αϋλίας.

Βάλ’ τα με το έναυσμα. Κάτι ακόμη.

 

Νοέμβριος 2011

Γ. Λ.

 

Από ένα σημείο και μετά

Από ένα σημείο και μετά τα κείμενα έχουν σάρκα και οστά. Μετά το πέρας των σημείων δεν έχουν τίποτα.

 

γ. λ.

2007

Γιάννης Λειβαδάς: Περαιτέρω για τον John Berryman

«Ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν» 

 

Για κάποιον λόγο αδυνατούσα να τον φανταστώ να ρίχνεται από τη γέφυρα στα παγωμένα νερά του Μισισιπή. Αδυνατούσα να τον φανταστώ να βουλιάζει μέσα σε κάτι, μολονότι μπορούσα ευκόλως να τον φανταστώ να πέφτει.

Υπήρξα όμως θύμα παραπληροφόρησης, μιας αθώας εντούτοις παραπληροφόρησης, από γνωστούς και φίλους Αμερικανούς στων οποίων τα λόγια βασίστηκα – ειδικά μάλιστα εφόσον στις διαδικτυακές πηγές δεν καθίστατο ξεκάθαρο το σκηνικό της αυτοκτονίας του.

Μόλις δύο μήνες μετά την έκδοση των μεταφράσεών μου (Τζων Μπέρρυμαν – Ποιήματα, Ηριδανός 2009) και αφότου προμηθεύτηκα, καθυστερημένα, τη βιογραφία του, ανακάλυψα πως ο Berryman είχε πηδήξει από εκείνη τη γέφυρα της Μινεάπολης όχι όμως μέσα στο ποτάμι.

Το πρωινό της Παρασκευής, 7 Ιανουαρίου του 1972, ο Berryman έφυγε από το σπίτι του λέγοντας στη γυναίκα του, Κέιτ, «δεν χρειάζεται να ανησυχείς πια για εμένα». Έφτασε στη γέφυρα της λεωφόρου Ουάσινγκτον και, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ξυλουργού της πανεπιστημιούπολης, ο οποίος έτυχε να περνά τυχαία εκείνη την ώρα από τον πεζόδρομο πλάι στην όχθη: σκαρφάλωσε στο κιγκλίδωμα της γέφυρας, ανακάθισε και ευθύς αμέσως έγειρε προς τα εμπρός. Έπεσε σε βάθος τριάντα μέτρων και προσγειώθηκε κοντά στη δεύτερη πλατφόρμα της αποβάθρας της δημοτικής εταιρίας άνθρακα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Το άψυχο σώμα του κύλησε πέντε-έξι μέτρα έως τη βάση του αναχώματος. «Kitticat, they can’t fire me –».

Ο θάνατός του, όπως και η ποίησή του, δεν αποτέλεσαν αναγωγή απώλειας, κατά τη διαδεδομένη γνωμάτευση της νεο-συντηρητικής  κριτικής, μα έκκριμα δημιουργικής δικαιοσύνης. 

Σχετικά με Τα Ονειρικά Τραγούδια, η προγραμματισμένη τους έκδοση δεν κατέστη δυνατή λόγω της κριτικής, απαξιωτικής,  αποσιώπησης που δέχθηκε η πρώτη εργασία, η οποία εξέπεμψε απαγορευτικό σήμα για την υλοποίησή της. Ο υποφαινόμενος  ολοκλήρωσε τη μετάφρασή τους έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του πρώτου αναγνωριστικού τόμου (Ηριδανός 2009) και θα δημοσιοποιήσει το σύνολο των Ονειρικών Τραγουδιών εν ευθέτω χρόνω, σε μη εμπορεύσιμη μορφή, εάν δεν βρεθεί εκδότης να αναλάβει την έκδοση.

Αθήνα 1/10/2010

Ποίηση / κοινότητα / ατομικισμός

Ο πλέον ειδεχθής ατομικισμός εκφράζεται με τον ενικό εντός του πληθυντικού, μιλιέται, εκφράζεται, με μια "κοινή" γλώσσα των πολλών. Η κοινότητα κατασκευάζει τους ποιητές της, εκείνους που διατρανώνουν τις λυτρωτικές υπεκφυγές και αναστολές της. Ίδιον του κοινού: το θάλπος των ορίων. Αντιθέτως, ο ποιητής, καθώς δεν ανήκει στην κοινότητα, δεν δεν είναι απ' αυτή κατασκευασμένος, δημιουργεί, εκφράζει το αληθές, το ασύμμετρο: την αλλότητά της. 

γ. λ.

2001

Το ισχυρότερο δικαίωμα είναι η υποχρέωση, η ισχυρότερη υποχρέωση είναι το δικαίωμα.

Το ισχυρότερο δικαίωμα είναι η υποχρέωση, η ισχυρότερη υποχρέωση είναι το δικαίωμα.
Le droit le plus fort est l'obligation, l'obligation la plus forte est le droit.

Γ. Λ.
2008