«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Yannis Livadas: Poetry Today, Austerity Measures and the Reign of Verisimilitude.

https://www.dispatchespoetrywars.com/commentary/poetry-today-austerity-measures-and-the-reign-of-verisimilitude/











Yannis Livadas: Poetry today, Austerity Measures and the reign of verisimilitude.

To be included in an anthology does not make you a better poet than someone who has been excluded – and, in either case, it does not make you a poet.
Many of those who are included in anthologies are not poets. They are considered poets only in terms of social appearance via words. The art of writing is absent. As is now obvious, at least more obvious than it has been during the last twenty or so years, reasons, causes, and expressive simulacra not related to poetry appear as such because the preservation of intellectual homogeneity, of common belief, is more intrusive and more useful than engagement with poetry is. Another aspect is that of publishing commerce and public consultation.    
When Karen Van Dyck first asked me to participate in a smaller anthology of contemporary Greek poets, which was finally published in a British literary review, I told her I thought the concept was very restrictive, totally ideologized (Left), and that the criteria excluded important aspects of contemporary Greece poetry. So I politely refused.
Almost a year or so later, I received a second call, this time for the “Austerity Measures” anthology, from the person in charge of the modern poetry series of Penguin publications. I agreed to be included on the condition that the rationale had changed, and I received an explanatory text that assured me this was the case. I said yes, and I received a reply in which it was noted, among other things, that the poems I had sent to them were “quite unlike anything else in the anthology, and I think also indispensable ...”
To my surprise, in both British and American editions that followed, in the compilation of poets and the introductory notes of the two books, I did not notice, in general, anything other than the so called “left” aesthetics and ideology. There was very little poetry, or at least very little good poetry – compared to the styles and the concerns which characterize contemporary Greek poetry which have nothing to do with the present financial, or any other “crisis”. Someone forgot that for a poet, humanity is always in crisis; society is always run by money-makers, moralizers, institutional or extra-institutional sciolists (sciolistˈsʌɪəlɪst/ plural noun: sciolists: a person who pretends to be knowledgeable and well informed) even within the domains of arts and poetry – or, especially within the domains of arts and poetry.
I was stunned and for quite a few days I wondered why I was included. One possible answer might have been that my appearance there was some kind of a proof that this anthology was actually created to represent something more than mere socio-ideological and aesthetic speculations. Yet, if that was the case, I would have found some other poets like myself – and I didn’t.
Of course, one may say that it is not possible for any anthology to cover satisfactorily the whole breadth of the poetic scene of a country, even as small as Greece. However, would exclude such an accumulation of endless facetiousness and glibness that, in any case does not define or represent contemporary Greek poetry.
In any case, the point is not how many poets are missing, but how many non-poets, or minor or unimportant poets, are anthologized.
Certainly, this is not the first time that a goal is achieved based on presumptions and deficient study, and one can surely enjoy a sum of texts which may rejoice his soul; if he still has one, but not by reading necessarily contemporary Greek poetry. Or simply, poetry.
I was also surprised to find that in the Greek edition of the anthology my bio-bibliography note was ridiculously re-transcribed, mitigating my thesis and views as a poet. Not only that, the six of my poems which appeared in the two previous publications had been reduced to two, in order to add poems for someone else, a “poet” who’s texts are pure examples of the politico-aesthetical correctness of what now calls itself the Left. The editor’s effort to justify this act was pitiful. 
I hope that something similar has not happened to anyone else. I mention this as an indication of what happens when responsibility and ethics are gone with the wind of ideological or stylistic moralization. 
The point, if there is one, is that everyone included in “Austerity Measures”, if they have any sense of ethics, ought to speak publicly about whether this anthology, as well as every previous one, is indeed representative, fair, and proportionate to what is happening today to both sides of the political horizon of contemporary Greek poetry. If they want to call themselves poets, or to become poets someday, this is crucial, I think.
Free speech is nothing without free thinking. There is a need for a thorough, fair and quantitatively stricter presentation. The uprising of every occasional idealism, recaptured to restore its former values, will always remain the same; a consecutive re-orchestration of conservatism, of insularity, mantled with the cloak of a convenient euphemism. Fake modernism or alleged postmodernism.
In poetry, and not only in poetry, in real life, in real intellection, reality should never be confused with efficiency. The poem should never be mistaken for an explanatory statement or for pseudo-resistance, even for letting off steam by producing vainglorious texts. In poetry, man is not perceived as humanity, man is perceived as man and humanity as humanity. Otherwise, poetry becomes a form of senseless politics. Correspondingly, reality just like poetry, is a question of supervision; continually stated through an ongoing reprioritization.
This is a brief and rather casual memo, let’s say the introduction to a possible debate. In poetry the definition of authenticity is ambiguous, since it is not merely expressed by what it claims, but, mainly, by what it’s imbued with.
And everyone who will hasten to counter these statements might want to figure how much contrivance his words can support. What sort of verification can’t his efficiency offer.
Poetry is nowadays treated as an extremely narrow communicative awareness, rather than as the creative epiphenomenon which it really is. Poetry is a particular engagement with life, with things, a state of total exposure to otherness, to impossibility, not a sociopolitical or physiological advertisement. A ‘poetry’ of possibility, as it has been widely disseminated within the last three or so decades.
The essential fact is that society instead of trying to break out of its fetters by becoming a society of emancipated people; it seems that it is trying blindly to become a ‘society of poets’. The misconception is dramatic.
The Muse is bound on the rock of Prometheus. I refer to the darkest cruelty human conscience can integrate. The poet is pitted against a draconian demand: that of living language which converses with synchronicity and with disintegration. Poetry is that which haunts death, disdains hope and lives with the never ending torment.  Even if this is the minimum prefiguration of a New Being that is the inexpediency the future will be under obligation to deal with.
Poetry is neither part of the decoration of the human world nor a priestess for the redemption of its wounds. It is rather an ultimate simulation of its total destruction and recreation.
Timidity is a fundamental obstacle to achieving this simulation. I mean the spirit’s timidity to venture past the word formulation in order for the poem to actually be poetry, rather than merely the aesthetic arrangement of a ‘declaration’, in order to be Art. Because a mere ‘declaration of independence’ on the part of the poet, or even a ‘declaration of social dispute’ is not poetry.
I believe that after such a line-up of ‘militancy’ and sappiness, one has the right to re-declare that poetry stands to the antipodes of politics and conformity (especially conformity that recycles itself by repeating an obsolete confrontation with authority) being what conformity and politics will never be.
According to the systemic criticism, its philological criteria and evidence, it appears that a gesture now suffices, by attachment to some variety of the psychopathology of camouflaged inadequacy, to be counted as poetry; smugness and monkeying before a microphone is counted as poetry. 
I do understand, of course, which is why I have referred to all the above, the easily acquired taste for makeshift solutions, for singing the praises of weakness and stagnation, of the existential plague. Some may like to think that they clean the slate by revamping those as finesse, crucifixion, or truth; by promoting them as fodder in the publishing market; by publicizing them as a cutting-edge drama.
In any case, everyone will get publicized, everyone will get their collected works, and everyone will be published across the whole wide world and, henceforth, everyone will have their names inscribed on the shiny plaque of the ‘Illustrious’ since that is what our time requires. Though our time is but a passing catch in the throat of eternity.
Poets are called upon today to be the same as everyone, to convene with everyone, to partake of the poultice of social and political (whether Left or Right) solace that is intended for all, so as to bring to completion this frenzied endeavor to assimilate and homogenize speech, lives, demands. ‘Society’ for that is finally the target, not poetry, needs to be saved exclusively and jointly, by those (poets) who ‘want at all costs to save it’, guided by the wealth of interpretations produced by the excitation of unbridled anthropophobia.
Most of the penmen have entered ultimate fetishism. In such manner, language is present as a promise which will make the primum principium, the starting point of the imagination, somewhat tolerable for them.
The Right as well as the Left are wholly self-cancelled, hence they are both sterile, thoroughly inappropriate in continuing to concern themselves with the world’s present or future. And by Right and Left, I am not just referring to political wings but, in actual fact, to the two main reservoirs for drawing moral and aesthetical fodder.
In poetry, every ideologisation (with the sentimental and psycho-social presence included) which attempts to identify with an aesthetics, or, even worse, every already ideologized aesthetics, is by definition, a zilch  – not only because it attempts to force aesthetics into a reference system that has nothing to do with the art of poiesis but because it is opposed to poetry’s fecundity.
A hallucinatory departure from life, time, mind, in order to protect consciousness from the raptures and challenges of truth; that is, impossibility. Refined representations of a commonly accepted nullity, which ultimately holds everything locked in their steadfast meaning.
The nature of humans, of the individual, is not limited to his/her capacity as part of a whole – s/he also has the capacity to be the total manifestation of a whole, of a world - that is, to overcome partial capacity, to seek freedom, truth.
The mind, the intellect, exists not only to perceive and to yield according to beliefs and perceptions, but also has the ability to overcome the situation that the beliefs and the perceptions and the expression of these two manifest and create. Poetry is focused on these two extremities.
The Right and the Left at a moral-intellectual level, that is, at the level of thrust towards the ability to create poetry, stubbornly refuse to admit that humanity is a fragment which nevertheless carries the qualities of the one from which it is fragmented and if there is any purpose, it is that of the return of each of the fragments, not the creation of another subsystem where the fragments will eternally make vain attempts to be conclusively coordinated.
This is the aesthetic dynamics of poetry, and from this, not from approved political views, content is inexorably born.
As specified above, not a small percentage of the claimed contemporary poetry, proceeds over-valuating concepts and targets trying to steer clear of content. Never before such grand words have been voiced, never before have such ludicrousness been expressed, only to be seriously taken.  


Paris, December 2017

Λάρι Άιγκνερ - Σαράντα Δύο Ποιήματα. Κυκλοφόρησε, από τις Εκδόσεις Bibliotheque.


"My Bones In The Soup Of My Grave" (Ragged Lion Press March 2019) out of print

The first paperback edition of "My Bones In The Soup Of My Grave" by Ragged Lion Press, is now out of print. A new expanded edition will come out very soon.


Μπλεζ Σαντράρ - 26 Ποιήματα και μία Συνέντευξη (Κουκούτσι 2019)

Μόλις κυκλοφόρησε η νέα αναθεωρημένη έκδοση του Σαντράρ από τις εκδόσεις Κουκούτσι. Ο υποφαινόμενος επιμελήθηκε εκ νέου το σύνολο των μεταφράσεων και πρόσθεσε τρία ακόμη αντιπροσωπευτικά ποιήματα. "Μπλεζ Σαντράρ: 26 Ποιήματα και μία Συνέντευξη".


Yannis Livadas: Agile Notes [Vestiges Literary Journal, no.4]

The complete series of Agile Notes (1997-2010)
Vestiges Literary Journal, no. 4, April 2019
http://blacksunlit.com/vestiges-04-aphasia/


Γιάννης Λειβαδάς - Χάικου στο νέο τεύχος του 世界俳句2019 No.15 ムック – 2019/4/8

世界俳句2019 No.15 ムック – 2019/4/8

https://www.cyberwit.net/publications/1202











Νέα δημοσίευση χάικου στο τεύχος 15 του 世界俳句


Γιάννης Λειβαδάς: Ποίηση, η αλύτρωτη καταγωγή [Book Press 21-03-2019]

https://www.bookpress.gr/stiles/eponimos/poihsi-i-alytroti-katagogi-leivadas



















Γιάννης Λειβαδάς: Ποίηση, η αλύτρωτη καταγωγή

Η λεκτική ιεροφορία αποτελεί τον ισχυρότερο ίσως γνώμονα της νεότερης ποίησης που ανέκυψε από τις κορυφές ενός μέσου όρου, ο οποίος αποτυπώθηκε αδρά μέσω της παρουσίας της κατά την τελευταία δεκαπενταετία.  
Η ιεροφορία αυτή, εμφανίζεται ανεπίγνωστα ή όχι, κατά κόρον στα έργα όσων πραγματεύονται τα πορίσματα των προσεγγίσεών τους καλυμμένοι από την προστατευτική τήβεννο μιας «ανιερότητας». Η ακατασχετολογία δεν ακμάζει μόνο στους κόλπους του λεγόμενου ορθού λόγου, μα και στους οχετούς της εκλεκτής ουσιολογίας.
Υπάρχουν ποιητικά έργα τα οποία, προσώρας, δεν επιδέχονται ανάλογη κριτική, μα δυσανάλογη, για τον απλούστατο λόγο πως παρότι συνθέτουν ένα απτό σύνολο στοιχείων δεν αποτελούν υποχρεωτικά ενότητα, η οποία επί της παρούσης μπορεί να τοποθετηθεί σε κάποιο σημείο της γνωσιακής ρευστότητας, δίνοντας μία δυνατότητα αντιπαραθετικής μελέτης με βάση σύστοιχα ή προκλητά ζητήματα που εμπίπτουν στην κριτική της ποίησης ή, έστω, σε μία αναγκαία ανάθεση ερμηνευτικού καθήκοντος, με σκοπό να ληφθούν διαστάσεις που θα διευκολύνουν την ενσωμάτωσή τους στη γνώριμη «ποιητική πραγματικότητα», ήτοι στη φαντασία των υπόλογων για τις όποιες αναθέσεις και εξουσιοδοτήσεις. Εν ολίγοις, το να είναι κανείς ποιητής μπορεί και να αποτελεί διάπραξη εγκλήματος ενάντια στην ποίηση.
Λες και δεν υπάρχει πόνος και κοροϊδία, κάθε τόσο η ανθρωπότητα φορτώνεται και τους εκβιαστές αυτών των δυο. Και μόνο η σκέψη πως δεν υφίστανται ενιαία αισθητικά σύνολα, αδιάσπαστα τεκμήρια στον κόσμο της ανθρώπινης διάνοιας, τα οποία βρίσκονται σε ατελή αναμονή εντοπισμού των χαμένων συμπληρωμάτων τους, αρκεί για να ανακατανέμονται αδιάλειπτα οι ερμηνείες που τρέφουν τη λεγόμενη πολιτισμική μήτρα.
Μεγάλο μέρος των καταδεικτικότερων επισκέψεων στην επικράτεια των ποιητικών προσφορών, αποδεικνύουν πως η  διαπραγματευτικότητα της ποίησης προσφέρεται αφειδώς ως λεία∙ ακόμη και όταν αυτή καταφέρνει να απεγκλωβιστεί από την επιπόλαιη σκοτεινιά, από τον αυτοκαταναγκασμό των ποιητών να αφήσουν πίσω τους ένα έργο για το οποίο δεν θα υπάρχει τρόπος να μην εκτιμηθεί τουλάχιστον ως ποιητικό διάρπαγμα από τα άδεικτα της αλήθειας.
Το πως η ποίηση κάθε φορά που ανεβαίνει ένα σκαλί προς το αληθινό, υποχρεώνει το πρώτο της βασικό σκαλί σε περαιτέρω καθίζηση, είναι κάτι το οποίο ελάχιστοι παραδέχονται: όσοι ανήκουν, κατά το έργο τους και όχι κατά τον βαθμό της αναγνώρισής τους, στη γενεά των μοναδικών.
Ακριβώς όπως σ’ αυτόν τον κόσμο οι διαμαρτυρόμενοι πλεονάζουν ενώ οι εφαρμοστές λείπουν∙ σ’ αυτό που ευρύτερα ονομάζεται  ποίηση, καμιά αποκάλυψη δεν είναι δυνατή εφόσον δεν έχει γεννηθεί από την απόρριψη των προηγηθέντων κατεστημένων της πόρων. Από την κατάσταση λοιπόν, ουδείς δραπετεύει, μα ακόμη και αν η απόδραση ήτο εφικτή θα ήταν γελοιώδης, πού αλλού μπορεί να βρεθεί κανείς;∙ το ζήτημα, το αυτό, είναι η κατάργηση του υπάρχοντος, ουδόλως η αποφυγή. Κάθε νέα αποκόμιση, δηλαδή, είναι κι ένας επικήδειος πρότερων θέσεων ή πεποιθήσεων∙ η διαύγεια επιτυγχάνεται όταν διακινδυνεύεται η ισορροπία: μετά το δυσχερέστερο του μηδενός η σκέψη και η γλώσσα φαίνεται, σύμφωνα με τα κυκλοφορούνται έργα,  πως δεν λειτουργούν ως παραστάτες της ποίησης μα ως νεκροθάφτες της αλήθειας.
Εφόσον η διάκριση του τίποτα καθίσταται αδύνατη πώς μπορούν ορισμένοι να μιλούν για σαφήνεια όταν αυτή δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια αίσθηση κρίσεως μες στο σκοτάδι της απάνθρωπης συγκομιδής; Τα δεδομένα μας είναι μονίμως ξεπερασμένα, η απελπισία δεν είναι λιγότερο μάταιη από τα αντίθετά της∙ το απόλυτο χαραμίζεται καθώς απορρίπτει κάθε απόπειρα εκμαίευσης νοήματος από τη μοίρα μας.
Ο άνθρωπος κατανοεί την ατομικότητα μέσω αντίστιξης με την καθολικότητα ενός ορισμού, ο οποίος είναι λογικά καταστροφικός: ο εγκωμιασμός της ομορφιάς είναι ή άρνηση του θανάτου, η πραγματικότητα του πνεύματος διέπεται από αναλήθειες. Ο άνθρωπος ατυχής, η μοίρα του επιτυχημένη ως θλιβερή πορεία στην οποία αποδίδεται μονάχα η δική του αγωνία. Κάθε προσπάθεια προσέγγισης της αλήθειας είναι τρομερή μα δεν παύει να είναι ξεκαρδιστική.
Η παραμικρή απόξεση της επιφάνειας του κενού το οποίο τον καθρεφτίζει, επιδεινώνει την κατάστασή του ενώ ταυτόχρονα ευεργετεί τον αιώνιο εξορισμό του μέσα σ’ αυτό. Επομένως δεν υφίσταται άλλη εκπλήρωση εκτός από εκείνη του θανάτου, στον οποίο κορυφώνεται το νόημα της ερμηνείας του είναι. Το γεγονός πως η ζωή δεν έχει νόημα είναι το πρώτο και τελευταίο βήμα προς τη συνειδητοποίηση πως δεν γίνεται να αποκτήσει νόημα∙ μα γίνεται να βιωθεί με νόημα.
Ο άνθρωπος αποκτά ευπρέπεια μόνο σαν αναγνωρίσει την εξουσία και την υπεροχή του παραλόγου της φύσης που τον διέπει, το οποίο συχνά επικαλείται ψευδώς ώστε να συνεχίσει την τρομακτική του πορεία προς την τελείωση της γελοιότητάς του, κάτωθεν του ακατάληπτου νοήματος του οποίου η προσπάθεια σύλληψης αποτελεί το μέγιστο όμως τραγελαφικό επίτευγμά του.
Η ύπαρξη ανήκει στη σφαίρα της κοσμικής διαστροφής∙ η γέννηση προϋποθέτει τον θάνατο και ο θάνατος προϋποθέτει την ανθρώπινη κατάσταση – εντούτοις μπορεί κανείς απλά να γυρίζει πλευρό έως ότου ξυπνήσει. Το αφηρημένο παράλογο αναστρέφεται και παραιτείται για να αναλάβει το συγκεκριμένο παράλογο, με το συγκεκριμένο να αναστρέφεται και να παραιτείται με τη σειρά του, σε μία αλυσιδωτή μεταβίβαση νοήματος δίχως νόημα. Δεν αρκεί όμως να παίζει κανείς επικινδύνως με τις λέξεις, δεν αρκεί να ανακατεύεται με τις λέξεις, δεν αρκεί να μην ανακατεύει τις λέξεις σ’ αυτό το τραγικό ξέσπασμα διαπιστώσεων που αρκούν μόνο ως την επόμενη συντριβή: με κάθε διανοητική επιζήτηση ο υπαρκτικός πόνος αναζωογονείται.
Η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι παρά μία διαρκής μέθη από το κρασί της υπέρτατης παλινωδίας. Η ανθρωπότητα απλώς οφείλει να παραμένει υπό την επήρεια αυτής της μέθης. Για κάθε απόπειρα απαλλαγής θα απαιτείτο μία εκκίνηση η οποία μοιάζει αφύσικο να πραγματοποιηθεί.
Στην ποίηση τα πάντα αποτελούν είδη υπό εξαφάνιση, τα πάντα εδράζονται μακριά από το πνεύμα των κοινωνιών, παρότι η ελάχιστη έως ανύπαρκτη επιρροή της καταλήγει σε αυτές και αμβλύνεται, μέσα σε λοιπές πολιτισμικές και πολιτικές συνδιαμορφώσεις, ώστε να φανεί «χρήσιμη».
Ο κοινωνικός κοπαδισμός έχει καταστήσει την ενοχή του κίνητρο της ελευθερίας του: κυρίευση από ανάγκη αναπήδησης, στιγμιαίας ατένισης καθοδόν προς το εξαγνισμένο νεκροταφείο. Πρόκειται για μία  συνέπεια, λοιπόν, η οποία καθιστά τη ζωή ανεκτή γι’ αυτό που δεν είναι, διότι μια άλλη συνέπεια ενέχει τον κίνδυνο να την καταστήσει ανυπόφορη γι’ αυτό που είναι.
Μεταξύ εκλείψεων και συγχύσεων ο άνθρωπος φυτοζωεί πνευματικά γιατί παρά τις ανέκλειπτες αποσπάσεις, εκείνη η απόσπαση που θα τον συγκεντρώσει σε μια υπεξαίρεση προσωπικού χρόνου, είναι ανέφικτη: έχει πάρει το μάθημά του∙ μετά την υπεξαίρεση θα νιώσει πραγματικά τι σημαίνει συμπαντική τρομοκρατία, τι σημαίνει πλήρης αναστολή των όρων με τους οποίους βιώνει το πως είναι διανοητικά ζωντανός.
H ευθύνη της ύπαρξης καταλήγει στον άνθρωπο εφόσον έχει μιανθεί από το καλωσόρισμα στη σύμβαση και την υποταγή. Η καταστροφή μας έχει επιτελεστεί με τη γέννηση και η κατάλυσή μας ολοκληρώνεται με μια δυνατότητα άποψης ή κρίσης. Εάν η παρεκτροπή της ύπαρξης είναι ανώφελη, τότε κάθε πίστη εκτός από αποτυχημένη είναι και άδικη. Ο άνθρωπος υποβάλλεται ακόμη και όταν προσπαθεί να επινοήσει τη διέγερσή του μέσα από την αλλοίωση, ακόμη και όταν αλλοιώνεται από τις εκλάμψεις του: ελευθερώνεται μόνο σαν παραιτείται από την ελευθερία του όχι για να παραιτηθεί μα για να αποκαταστήσει το περιεχόμενό της.
Η ποίηση δεν υπερβαίνει απλώς τον χρόνο στον οποίο εμφανίζεται μα και το διανοητικό περιεχόμενο που τη δημιούργησε. Η ουσία της επιστρέφει αντανακλώμενη από τις κενότητες του μέλλοντος που προκαλεί. Το προκλητό της μέλλον, απόδειξη της διάρκειας του θανάτου της, δεν είναι το μέλλον όσων γράφουν «στίχους» ή άλλων, εκείνη η νοσηρή αίσθηση συνέχειας, δηλαδή, η οποία μπορεί να είναι παραγγελμένη, συνταγογραφημένη, όμως δεν είναι αληθινή. Ας εξηγήσω το γιατί.
Η ποίηση, δεν παίζει ρόλο, δεν πραγματοποιεί κάποια νοηματοδότηση, αντιθέτως, προσκομίζει κενότητα στο υπάρχον κενό. Κι αυτό όχι από ανάγκη, από αισθητικό ή πνευματικό εξαναγκασμό, μα επειδή, όντας ποίηση, απολύει το περιεχόμενο από το οποίο διαπνεόταν  ώστε να αποκτήσει εκ νέου περιεχόμενο. Υπ’ αυτούς τους όρους σήμερα η ποίηση είναι μία δυσεύρετη τέχνη η οποία όσο εξελίσσεται τόσο προκαλεί μια αγωγιμότητα προς τους αποδέκτες της η οποία, μέχρι να αναγνωριστεί η σημασία της, βιώνεται ως εξαιρετικά δυσχερής. Οι άνθρωποι όπως το συνηθίζουν και σε άλλα πράγματα, προσδίδουν στην ποίηση ιδιότητες και δυνάμεις που δεν διαθέτει και ταυτοχρόνως απαξιώνουν τις πραγματικές της δυνάμεις και τις πραγματικές της ιδιότητες.
Η ποίηση αναμοσχεύεται, διαφοροποιείται, δίχως σταματημό∙ ώστε να γλιτώνει από τις καθηλωτικές, δηλαδή γαληνευτικές, επιδράσεις που γεννά η εξέλιξή της. Αυτό το γλίτωμα φέρνει περισσότερο σε θανατικό παιχνίδι παρά σε διαφυγή από την κατάστασή της∙ και είναι όντως παιχνίδι, ένα παιχνίδι που αρνείται τη διαφυγή καθώς και τα βδελυρά της οφέλη. Αυτό το επισημαίνω εκτός του αισθητικού σχετικισμού, στον οποίο συμπλέουν, ως επί το πλείστον, οι τυπωμένες σελίδες με τους ανθρώπους που γράφουν στίχους, καθώς και οι τυπωμένες σελίδες με εκείνους που τις ξεφυλλίζουν∙ όσα συμβαίνουν στο πεδίο αυτό συμβαίνουν αποκλειστικά σε αυτό. Αναφέρω την προηγούμενη φράση για να δηλωθεί κατά τρόπο ξεκάθαρο πως η περάτωση μίας ποίησης είναι παντελώς αδύνατη καθώς δεν μπορεί να είναι υπαγορεύσιμη, από κάποιο ποιητικό πνεύμα, ούτε να είναι τελειωμένη ως ποιητική τοποθέτηση η οποία ξεπερνά προσωρινά, στιγμιαία, ή έστω περιοδικά, μια ανεπιθύμητη πραγματικότητα που σφύζει από ηθικά ή και πνευματικά διδάγματα. Κάτι τέτοιο αφορά την ποίηση με την ευρεία της, κωμικο-γλαφυρή χρηστικότητα.
Η ποίηση όσο λιγότερο διαρθρώνεται από τις ιδιότητες κάποιας  ταυτότητας, από πολώσεις και διχοστασίες, τόσο πιο σημαντική είναι. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο οποίος είναι καθόλα εμπειρικός, αποκτά τα εχέγγυα για να προσεγγίζει το σφάλμα που την αποκαλύπτει ως ποίηση, το οποίο ταυτοχρόνως εκθέτει την κενοδοξία των λογοτεχνικών προνοήσεων που απαιτούν να την καταστήσουν εκδοχή της κοινωνικής παρακμής.
Από τις πρώτες απόπειρες κατατοπιστικής παρουσίασης της οργανικής αντιμετάθεσης, αποσαφήνισα πως η γραπτή και η τυπωμένη ποίηση αποτελούν μία δευτερεύουσα και μία τριτεύουσα, αντιστοίχως,  ολοκλήρωση. Η ποίηση δημιουργείται και δημιουργεί πριν και άνωθεν αυτών των δύο ολοκληρώσεων, οι οποίες είναι μεν αναγκαίες και αποκαλυπτικές, υφίστανται όμως αλλιώς: δεν διαθέτουν σημείο και όρους επανεκκίνησης όπως η ποίηση∙ μπορεί να μην έχουν παρέλθει, όμως έχουν προέλθει ανεπιστρεπτί.  
Το ποίημα λοιπόν, δεν είναι εκπόνηση έκφρασης ή απόδοσης, και πολύ περισσότερο, δεν χαρακτηρίζεται από προϋποθετικές συνάψεις, δεν είναι δε, ερμηνεία∙ ο ερμηνευτικός ρόλος, όπως και ο αποδοτικός, ακυρώνουν την ποίηση ως περιεχόμενο και ως ενέργεια∙ αυτό είναι ήδη επισημασμένο σε προηγούμενα δοκίμια, μα εδώ γίνεται ενδεικτικό ενός επιπλέον νοήματος. Η εν λόγω αντιμετάθεση είναι οργανική διότι πρωτίστως αφορά το ποιητικό όργανο, τον ποιητή και όχι τα οργανικά συστατικά που συνθέτουν τη γραφή της. 
Η οργανική αντιμετάθεση αποτελεί εξέλιξη της ποίησης, πρόκειται για  νέα γέννηση στον χώρο της ποιητικής τέχνης, για γέννηση ανολοκλήρωτη. Διέπεται από επόμενες γραφές, παρατηρήσεις και επιδόσεις. Η οργανική αντιμετάθεση είναι αντιφατική και ανακόλουθη προς την κειμενική της παρουσία και αυτό συμβαίνει διότι η απουσία της προσδιορίζεται εγγενώς, και μόνο ως κυλιόμενο σημείο επανέναρξης, ενώ η παρουσία της αποτελεί σημείο εξαπάτησης. Η οργανική αντιμετάθεση, λειτουργεί αφετέρου.
Η αλήθεια δεν υποθάλπεται τόσο εύκολα όσο ο τρόμος της αλήθειας. Η ακυρολεξία προέρχεται από την ακυροπραξία∙ δεν είναι λίγα τα πτώματα που επιδίδονται σε μεγάλες καριέρες, μήτε λίγοι οι ζωντανοί που ο άθλος τους δεν είναι τίποτε παραπάνω από μία δημοφιλή έμπνευση.   
Η επικράτεια της ποίησης, εάν μπορούμε να την ονομάσουμε έτσι, είναι ως επί το πλείστον μία επικράτεια κενοστεφούς σύνθλιψης, έως ότου διακρίνει κανείς πως η μοναξιά της είναι αφόρητα ειλικρινής.   


Παρίσι, Φεβρουάριος 2019

Αρχειοθήκη ιστολογίου

.