«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Yannis Livadas / Poèmes choisis / Recours au Poème

http://www.recoursaupoeme.fr/po%C3%A8tes/yannis-livadas


Poèmes choisis:

Je m’assieds sur toutes les chaises
Poème
Les poètes déplorent le poème immortel
La solitude je la subis
Je parle tout seul
Au comptoir de La Manne au 90, rue Claude Bernard
Minuit





Γιάννης Λειβαδάς: Είναι μέρος του ποιήματος



Είναι μέρος του ποιήματος να σου δίνει ο εκδότης τη λίστα με τα ονόματα όσων παραδοσιακά λαμβάνουν δωρεάν αντίτυπα των καινούργιων βιβλίων. Είναι μέρος του ποιήματος να σου δίνει ο εκδότης τη λίστα με τα 47 ονόματα των «έγκριτων βιβλιοκριτικών και αρθρογράφων» κι εσύ να διαγράφεις τη λίστα και να του δίνεις μια καινούργια, με 0 ονόματα. Είναι μέρος του ποιήματος.






Τρία ποιήματα από τη συλλογή "La Chope Daguerre+Ποιήματα Κελύφους" στο "Παράθυρο"

http://toparathyro.com/2013/05/25/2402/

Γιάννης Λειβαδάς: Τα λόγια / Μεσαύγουστος / 9




Γιάννης Λειβαδάς: Η φωταγώγηση του τέλματος



Το «μακρύ και το κοντό», ακόμη και στην εσχάτη των δημοσίων τοποθετήσεων, ενείχε μια ορισμένη πλάκα, κάποια ποσότητα γούστου, ακόμη και κακού. Ορθώς οι παλαιότεροι χρησιμοποιούσαν τόσο συχνά αυτή την εξυπνότατη έκφραση: είχαν οι άνθρωποι κάτι να (ανα)μετρήσουν. Σήμερα αυτό το χιούμορ είναι δυσεύρετο. Τα όποια μεγέθη έχουν καταχωρηθεί στα είδη υπό εξαφάνιση, τα δημοσιευθέντα είναι ίδια και εφάμιλλα. Ιδού ένα από τα πιο φοβερά προβαδίσματα της παλαιότητας.

Ένα ακόμη φοβερό προβάδισμα, ήταν η απέχθεια προς πάσα συσπείρωση, προς πάσα προσπάθεια ενσωμάτωσης και ομογενοποίησης των βίων, των λόγων, των διεκδικήσεων. Αφού κάθε βίος και λόγος (όλα τα υπόλοιπα είναι απλές δογματικές οδοντόκρεμες) είναι δεδομένοι και ουσιώδεις εφόσον διακρίνονται από το ευρέως αποδεκτό, την κοινή γνώμη και, κυρίως, από τις επαγγελματικές ιδεολογικές πεποιθήσεις των τεθλιμμένων ή κάθιδρων παραγόντων που τείνουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση με σκοπό τη σωτηρία της κοινωνίας.

Παρά τον ζόφο και την ερείπωση, η ανάγκη για αλλαγή του μενού με ιδιαίτερη έμφαση στο κυρίως πιάτο (κάποιου την κεφαλή επί πίνακι) είναι δεδομένη και αποκλειστική ως υπαρκτική ανάγκη. Παρά τον ζόφο και την ερείπωση, παίρνουν και δίνουν οι ομαδοποιήσεις. Παρά τον ζόφο και ερείπωση η γνωσιακή πανούκλα αποκτά οπαδούς και χούλιγκανς. Άπραγοι και απαίδευτοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, συγγράφουν, καθοδηγούν και ερμηνεύουν τα εντερικά τους αέρια.

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή μορφοποιεί το βαθύ ιστορικό της διάκενο, τη λακκούβα της ασυνειδησίας και της έπαρσής της οι οποίες εκφράζονται με τα πολιτικά, φιλοσοφικά και καλλιτεχνικά της κατεστημένα (διακριτά και διακεκριμένα μονοπώλια) τα οποία κατά βάθος, μα και επί όλων των υπολοίπων μονάδων μετρήσεων, φωταγωγούν απ’ άκρη σ’ άκρη το τέλμα.



Γιάννης Λειβαδάς: Ποίημα Κελύφους, αρ. 19

Από τη συλλογή "La Chope Daguerre + Ποιήματα Κελύφους" (Κέδρος 1013)


19.

Συχνά το εξωτερικό των λέξεων συνεννοείται
καλύτερα με τις ατυχίες της ύπαρξης
και τις γεμίζει μυελό.

Οι περιπέτειες που μας περιβάλλουν,
θυσίες για το αυτονόητο.
Οι αναγνώστες του ενός:
ξεκληρίζουν τους αναγνώστες του άλλου.

Οι φωνές όμως που συχνά σε αποσπούν
σε κρατούν σε φόρμα.

Το μπορούν όσοι
απόμερα το μπόρεσαν.

Καθαρότητα
δεν είναι όταν
ξεμπροστιάζεις μια ειλικρίνεια.

Είναι η ειλικρίνεια που κυνηγάει το κεφάλι
ενός γρύλου
πάνω στον τοίχο που η αλήθεια
δημιουργεί σκιές με τα χέρια.
 

 

HENRY - Le magazine littéraire du Zaporogue

Le magazine littéraire du Zaporogue, avec des essais, de la poésie et des photographies/Le Zaporogue's literary essays magazine, along with photography and poetry. With/Avec: Lisa Thatcher, Laure Limongi, Djelloul Marbrook, André Rougier, Peter Bakowski, Stéphane Prat, Summer Lee, Claude Rouyer, Marlène Tissot, Celina Osuna, Yannis Livadas, Nathan Filbert, Patrick Farmer.


Προχείρως για τον Τσαρλς Μπουκόβσκι, επί του προσαφθέντος κυνισμού



Η εύκολη λύση, επιλογή, στην οποία θα προβεί ο νεοέλληνας σχολαστικός, είναι να χαρακτηρίσει τον Τσαρλς Μπουκόβσκι, εκφραστή του βρόμικου ρεαλισμού, αντιδραστικό ή  κυνικό. Οι δύο πρώτες περιπτώσεις έχουν τεκμηριωμένα ακυρωθεί, μένει εκείνη του «κυνικού», σχετικά με την οποία είχε δηλώσει ο ίδιος:
«I've always been accused of being a cynic. I think cynicism is sour grapes. I think cynicism is a weakness. It's saying "everything is wrong! EVERYTHING IS WRONG!" You know? "This is not right! That is not right!" Cynicism is the weakness that keeps one from being able to adjust to what is occurring at the moment. Yes, cynicism is definiteiy a weakness, just as optimism is. "The sun is shining, the birds are singing -- so smile." That's bullshit too. The truth lies somewhere in between. What is, just is. So you're not ready to handle it...too bad.»
Οι όποιες εκλεπτύνσεις της ποίησής του, οι οποίες ήταν ελάχιστες, διαπνέονταν από μία στωική διάθεση, έναν πρόδηλο ρομαντισμό και έναν πολυμερή  υπαρξιακό σάλο. Σε ένα από τα έργα του, δεν είχε παραλείψει εξάλλου να σημειώσει πως ο κυνισμός ήταν χαρακτηριστικό της πραγματικότητας, όχι της δικής του υπόστασης.
Ο Μπουκόβσκι, συνεπώς, είναι δίκαιο να χαρακτηριστεί στωικός και άδικο έως άκυρο να χαρακτηριστεί κυνικός - στον βαθμό πάντοτε που κάθε του εμφόρηση ήταν δυνατό να απορρέει απευθείας από μία φιλοσοφική σχολή. Οι στάση του Μπουκόβσκι, όπως και των περισσοτέρων σύγχρονων λογοτεχνών, δεν φέρει υποχρεωτικά έναν συσχετισμό πλήρη και άμεσο με τις πρωτότυπες εκφάνσεις των ιδεών που καθόρισαν περισσότερο ή λιγότερο τον τρόπο γραφής του και τον τρόπο σκέψης του.
Όλα σχεδόν τα τυπικά και τα άτυπα στοιχεία της μπουκοβσκικής θέσης, εξορύσσονται από την ιδέα της Ειμαρμένης∙ η οποία μάλιστα αποδίδεται σε έναν βαθμό, θα έλεγε κανείς, απολυτότητας: η θειότητα προσκρούει στα κράσπεδα και η εγκοσμιότητα αναλήπτεται.
Όπως αρμόζει σε κάθε λογοτέχνη, οι κριτικοί και οι αρθρογράφοι οφείλουν να διαχωρίζουν τις ποιότητες της λογοτεχνικής βούλησης από εκείνες της κειμενικής αποτύπωσης. Ένας ποιητής, ένας συγγραφέας, ο οποίος καταγράφει την κυνικότητα της ζωής, δεν είναι κατ' ανάγκη κυνικός, ακριβώς όπως εκείνος που καταγράφει τη βλοσυρότητα της ζωής δεν είναι κατ’ ανάγκη βλοσυρός.

6-5-2013


Αρχειοθήκη ιστολογίου