Οι κρεμαστοί στίχοι της Βαβυλώνας (Μελάνι 2007)

 

Κριτική παρουσίαση στο περιοδικό Lifo:

https://www.lifo.gr/guide/book/reviews/afto-pu-gonatizi-tin-anthropini-sinthiki 

Περί ανάσας / ένα προσχέδιο

Η αναπνοή, η ανάσα είναι εξαρχής εκεί που ο λόγος δεν είναι, γι’ αυτό ακριβώς η έννοια της δημιουργίας ποίησης είναι σαρωτική. Όταν λοιπόν διατεινόμαστε πως αναβαθμίζουμε τον λόγο επαναφέροντάς τον αξιακά στην ανάσα, όχι μόνο τον υποβαθμίζουμε μα στρεβλώνουμε τη σημασία και τις δυνατότητές του. Ο λόγος δεν αποκτά φυσικότητα μέσω της ανάσας, διαθέτει φυσικότητα όχι επειδή η ανάσα είναι βαθμός της αναγκαίας σωματικής λειτουργίας μα επειδή ο λόγος υπερβαίνει κάθε σωματική λειτουργία. Μπορεί κανείς να μη σκέφτεται, να μην εκφέρει και να μη δημιουργεί μολονότι η ανάσα του είναι εκεί. Η ανάσα δεν συμπίπτει με την ποίηση όσο η ποίηση συμπίπτει με το πνεύμα. Η ποίηση λοιπόν καθιστά την ανάσα υψηλότερο συστατικό και της προσδίδει υψηλότερο νόημα καθώς την εμπλέκει, όχι μόνο στη δυνατότητα δημιουργίας μα στην καθαυτό δημιουργία. Η ποίηση στηρίζεται στην ανάσα μόνο κατά το πως η ανάσα στηρίζεται στο σώμα και το σώμα στηρίζεται στη ζωή και η ζωή με τη σειρά της στηρίζεται στην ύπαρξη, συνεπώς η ποίηση στηρίζεται, υπό την έννοια της οργανικής στελέχωσης, στην ύπαρξη. Στηρίζεται, ούτε ή άλλως, στην ύπαρξη επειδή δεν είναι έκφραση μα δημιουργία.

Το νόημα λοιπόν δεν βρίσκεται απλά στο πως το φίδι τρώει αιωνίως την ουρά του μα κυρίως στο πως το φίδι είναι ατελές σε μια εξίσου ατελή αιωνιότητα. Η ποίηση περιέχεται στα όριά της, δηλαδή στο πνεύμα, στην  αέναη διεύρυνση αυτών των ορίων.

 

γ. λ.

Μετς 2004 

 

Το ποίημα είναι η απάντηση μίας ερώτησης που δεν έχει ακόμα τεθεί

Το μέλλον δεν βρίσκεται μπροστά αλλά παντού. Η ποίηση είναι μία αυτοσυνείδητη περιεχομενική ταλάντευση, με επίσης ταλαντευόμενη μορφή. Η ποίηση, είναι, ας πούμε, σημαντική, εξαιτίας του απολύτου τίποτα μέσα στο οποίο δημιουργείται. Ως εκ τούτου, το ποίημα είναι η απάντηση μίας ερώτησης που δεν έχει ακόμη τεθεί. 

[Εδώ χρησιμοποιώ το τίποτα ως μη κατάσταση και ως μη αναφορά  σε κάτι το οποίο η ποίηση αντικαθιστά ή λόγω αυτού δημιουργείται. Κάθε ποίημα δημιουργείται σε τίποτα ποίησης, όχι σε κάτι της ποίησης, διότι η ποίηση δεν δημιουργείται σε ποίηση, είναι δημιουργούμενη ποίηση. Ακολούθως η μη ποίηση κατασκευάζεται σε κατασκευασμένη ποίηση. Εάν η ποίηση, λοιπόν, κατασκευάζεται, κατασκευάζεται σε κάτι που υπάρχει και δίχως τη σχέση μαζί του ή το περιβάλλον του δεν μπορεί να κατασκευαστεί – διατείνομαι όμως ότι η ποίηση δημιουργείται, συνεπώς πριν δημιουργηθεί ήταν κάτι που δεν διέθετε σχέση ή περιβάλλον, αντιθέτως απέκτησε σχέση και περιβάλλον επειδή δημιουργήθηκε].

 

γ. λ.

Ιανουάριος 2001

Το κήτος της εμπέδωσης

Το κήτος της εμπέδωσης αποσυντέθηκε μες στην κοιλιά του Ιωνά. Μα δεν είναι η αντιστροφή μα η αποσύνθεση.

γ. λ.

2003

Εκδηλωμένο μέλλον / επαγόμενο μέλλον

Προς τα πίσω υπάρχει μόνο εκδηλωμένο μέλλον. Το επαγόμενο μέλλον, αισθητικός ηθικισμός. 

2009 
Γ. Λ.