«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Yannis Livadas: Of the arts

In our times almost everything is obvious thanks to the disintegration of the arts.

Note on napkin
Paris, 26 July, 2012




Yannis Livadas: Vagalord

Vagalord

Poetry has nothing to do with poems.
The second ones just keep coming around
While the first one is gone beyond us.

Horizon is at least twice bigger than a pinprick.
Moments; what summer bodies are
To a never reached cemetery.




[2010]

Γιάννης Λειβαδάς: Σημείωμα / καλοκαίρι 2013



Ο καπιταλισμός παρότι είναι μία αντιδραστική, καταπιεστική μέθοδος ελέγχου της ανθρωπότητας, εγείρεται από την βαθιά γνώση που διαθέτει επί της αντίληψης των κοινωνιών. Ο καπιταλισμός βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην αλήθεια που διέπει τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες, σε σχέση με κάθε άλλη μέθοδο που έχει εμφανιστεί μέχρι σήμερα. Τα καταφέρνει τόσο καλά, που σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμη και αυτοί που καταφέρονται εναντίον του, τρέφουν την ψευδαίσθηση πως εκείνος είναι ο κύριος υπεύθυνος για τα δεινά αυτού του κόσμου.



- Γ.Λ.  σημείωμα  / καλοκαίρι 2012

Γιάννης Λειβαδάς: Λευκό ζάρι



Ανεκπροσωπούμενοι.
Ποιοι είναι αυτοί που
 διασχίζουν
από αιτίες σε αιτίες.
Από ρίζες σε αιτίες.
Τη λειασμένη τύφλα.
Το ολόλευκο ζάρι.




17/07/2012

David MacKinnon / Cendrars’ Quatrain

iUniverse Books

In early May 2012, David MacKinnon was in Paris and sent me a message to meet at some café in rue de Seine. It was late noon of a hot sunny day. I already knew some things about “Cendrars’ Quatrain” but the conversation offered the opportunity to learn more about the book and MacKinnon himself. Drunk some wine shook hands and that was all.
Many weeks later as I started to read the book I decided to finish it; I know that it sounds peculiar but, I usually lose my interest after reading a dozen or so pages whenever I attempt to read a book that is lately written.
“Cendrars’ Quatrain” is a book fully dedicated to Blaise Cendrars and to his apocalyptic powers, but it is as well a presentation of a period of MacKinnon’s real life. It is an adventurous, inspired and passionate book.
Indisputably, every book on or about Blaise Cendrars is something important; but MacKinnon’s work is really nicely done, fully aware of the possibilities of the writing of our times, fairly risky and dashing; it’s a book about the, now lost, heroism in life, a book that contrives something that is dramatically missing from modern life:  faith in man.

Πρόσχημα και αυθεντικότητα


Το πρόσχημα θα είναι πάντα μια ελπίδα επικοινωνίας, μα η αυθεντικότητα η πιο σοβαρή ασέβεια υπέρ της ανθρωπότητας.

Γιάννης Λειβαδάς
2010

Γιάννης Λειβαδάς – Το σύμμεικτο σονέτο



Το «σύμμεικτο σονέτο» (fusion sonnet)*, επινόηση του υποφαινόμενου, εμφανίστηκε, εντύπως, για πρώτη φορά στη συλλογή ανομοιογενών ποιημάτων «Οι Κρεμαστοί Στίχοι Της Βαβυλώνας» (Μελάνι 2007). Είχε τίτλο «Αγαπητέ Μπλεζ». Το σύμμεικτο σονέτο ήταν ένα σονέτο υφολογικά και περιεχομενικά διαφοροποιημένο, το οποίο βασιζόταν εξίσου στον συγκοπτόμενο ρυθμό της τζαζ και σε στιχομετρικές παραλλαγές του παραδοσιακού σονέτου. Η φόρμα του οριζόταν από στροφές τριών, δύο, τεσσάρων, τριών, τεσσάρων και πέντε στίχων, κατά σειρά, ορίζοντας ένα σύνολο είκοσι ενός στίχων. Τα πρώτα σύμμεικτα σονέτα τα έγραψα την περίοδο 1993-1995 και έκτοτε δεν ασχολήθηκα ουδέποτε ξανά με το είδος.
Παραθέτω εδώ τέσσερα, τα μόνα σωσμένα, σύμμεικτα σονέτα∙ το πρώτο, όπως προανέφερα, συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Οι Κρεμαστοί Στίχοι Της Βαβυλώνας», τα άλλα τρία, τα οποία γράφθηκαν σε κάμποσες παραλλαγές, είναι ανέκδοτα:





Αγαπητέ Μπλεζ
 
Καθώς οι άνεμοι σφυρίζουν τρομερά τα ονόματά μας,
και άλλοι άνεμοι τραβούν βουές από τα πλήθη,
υστερικά μες στο τρωτό η αγάπη συντομεύει.

Τάπητες όλοι της φθοράς των λέξεων οι κόσμοι
ελέγχουν ελεγχόμενοι αναμασώντας λήθη.

Η νόρμα επωμίζεται τις διακριτές συνθλίψεις
κραδαίνει μίση και ντροπή σέρνοντας δεκανίκια,
σήμαντρα της απόγνωσης με δανεισμένο οίκτο
ετών φωτός που αναριγούν καπνίζοντας μανίες.

Με χέρια που έχουν την ορμή καρδιάς που επιβάλλει,
καρδιά ανώτερη φρικτή που ρέει αντανακλάσεις
δίνει το χέρι στον χαμό με πρόοδο τον ήλιο.

Καθόλου σίγουρα λοιπόν και των μουσών τα λύτρα
που εξαντλούν αιματικά το πνεύμα του κανόνα,
σαν θα βρεθούν του τίποτα οι κενόκορμοι εραστές
πληρώνοντας την αμοιβή με ατέλειωτη αγρύπνια.

Οι ομίχλες των εφιαλτών σαν φύλλα ασημόχαρτα
πρόσφατα ξαναγύρισαν στην έμφυτή τους τάση
να δικτυώνουν τροπικά ανόμοια κιτάπια,
που η σιχασιά χιλίων χρονών κοιτάζεται στα μάτια
εκτελεσμένη ανώδυνα απ’ του ποιητή τη λάμα.

1993




'Ατιτλο

Στον οχετό όσων κατάλαβα, επέφερα και είδα
μια ανεπίδεκτη διελκυστίνδα.
Τα από κοινού αποκατάσταση ειδώλου.

Τα κατά μόνας αποκάθαρση ολωσδιόλου.
Εμπλοκή κυρίως τίτλου σε υπαρκτική εφημερίδα.

Αδυνατώ να ξεχωρίσω την αλήθεια:
είμαι παράφρων ή ενθουσιασμένος,
είναι η ποίηση της γραφής μια κακοήθεια,
σε μοίρα παράτολμη είμαι κατατρεγμένος.

Σαν φευγαλέα μυρωδιά ενός τσιγάρου
που μόλις έσβησε στον ίσκιο ενός μεγάρου,
του ασυλλήπτου την ουσία αντιλαμβάνομαι.

Η γόπα αυτή όμως αρκεί για να προσβάλλομαι.
‘Κείνο που αρμόζει είναι τ’ ανάρμοστο μιας άγνοιας∙
όταν ο δείκτης του υπάρχειν τερματίζει
το αναλάμπον το ατόφιο γονατίζει.

Τ’ ωραίο κι οι προοπτικές μάς αψηφούν.
Πλειοδοσία σε θανάτους κι αθανάτους.
Μπροστά τους βλέπεις ποτέ δεν θα μας βρουν,
για να υποδείξουν επικούρειους, φευγάτους,
νόμους κανόνες που φρουρούν τη σιγουριά τους.

1994



Αγνόημα

Στη χαμοκέλα της ψυχής που μελανός υμνούσα
νύχτες βαριές και ασήκωτες από μια σκοτοδίνη·
γιατί το πνεύμα αρνήθηκε στη σάρκα μου να μοιάσει∙

Ήλιον ρόδο μιας ζωής που πάντοτε ανατέλλει.
Το πνεύμα ακαταδίκαστο μοναδικό εκφωνούσε:

Πώς είν’ η ύπαρξη χολή τον θάνατο αν δεν έχει.
Κάθε όψη παραμόρφωση και κάθε σκέψη νούλα
φως που απεικονίσθηκε σε εκπληρωμένο σκότος.
Μηδαμινότης ο δεσμός που υποβαστά η ψυχή μου.

Έβγαλα ασκούς και φύσηξα τον εαυτό μου πέρα
στο επέκεινα της καταχνιάς άφωνος για ν’ αδράξω
το αγνόημα το ανεπαρκές της μέλλουσας θανής μου.

Και μια αποκάλυψη χαμού μ’ έστειλε ν’ ακουμπήσω
το τίποτα και το μηδέν που ήταν τα δύο άκρα
μιας γέννησης εκτοπισμού μες στην ανυπαρξία
που ζώθηκε τ’ αντίδρομο τον ορισμό του στίχου.

Φόρεσα δύο στόματα χοάνες του απείρου
με δυο φωνές διαφορικές ανήκουστες μαινάδες
και ένα άσμα πύρινου κενού μού ζήτησα να γράψω.
Κι ανήγγειλα την αγκαθιά ενός αίματος αφάντου:
πως η χαρά της ζήσης μου μοιάζει με του θανάτου.

1995


Άτιτλο 

Προφήτης παλαιολόγος κι όμως διπλά ενήμερος
εγκάθετος στην πρόφαση που δεν θα τον χωρέσει
το πράγμα το προχώρησε: μιλά στο απολέσαν.

Λίπος της φούγκας στόμωσε το άλτο της φωνής του.
Παραμεθόριο κενό. Πιο πέρα κενοτάφι.

Τούτ’ η δουλειά έχει δουλειές που παύουν στην αρχή τους.
Που δένουν το ακατόρθωτο μ’ ένα σκοινί αγχόνης.
Ποια η σημασία το λοιπόν το νόημα να γυρεύεις
τι αναζητάς στο νόημα που σημασία δεν έχει;

[Ενός αδοκίμαστου κόσμου τα εγκαταλειμμένα 
εντοπίζονται σε εγκατάλειψη μέσα του,
στην επικράτεια του ανέμπειρου. Ανειλημμένα].

Αυτό που εκκρεμεί εδώ δεν εκκρεμεί αλλού ώστε
τα μέτρα του με ακρίβεια να παρθούν – νιώστε
αγαπητέ περί τίνος πρόκειται. Άπαξ και λάβει τέλος
όλο αυτό, της διάρκειας θα γίνει μέλος.

Βαριετέ απ’ την κορφή ως τα νύχια.
Ανεβαίνουν οι τιμές της σαρδάνης
μια υποψία πως ονομάζεται Ιωάννης.
Μα τόσο εύκολα δεν ξεγελιέται
ξεκάνει λόγο που δεν μιλιέται.

1995




*[The fusion sonnet is a diverged, in terms of style and content, sonnet, which is equally based on the syncopated jazz rhythms and the lyrical variations of the traditional sonnet. Its form consists of six stanzas; in a row of three-two-four-three-four and five lines, composing a set of twenty-one lines in total. I wrote the first fusion sonnets in the period between 1993 and 1995].

Αρχειοθήκη ιστολογίου