«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français

Γιάννης Λειβαδάς: Έλκος ύπατο







Για την αισθητική ανυπαρξία και την απουσία δημιουργικής υπογραφής στην Ελλάδα (τους) δεν χρειάζεται να επανέρχεται κανείς αφού το πασιφανές των δύο παραπάνω σημείων έχει κορυφωθεί σε βαθμό και χρόνο που εμπερικλείει όλο το εύρος της γραμματικής επιστήμης.

Και όπως έχω προηγουμένως σχολιάσει με αφορμή μία από τις πάμπολλες αυθαίρετες χρήσεις σχολιασμών και κειμένων μου, δοκιμιακού χαρακτήρα, δίχως την άδειά μου και μάλιστα σε κείμενα που φέρουν δημοσίως «υπογραφή» συντάκτη ή συγγραφέα: «Όταν αντιγράφουν, αντιγράφουν τη μελαγχολία της ήττας τους».

Σήμερα λοιπόν, στις 3 Ιανουαρίου του 2013, έλαβα μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος έναν σύνδεσμο ο οποίος οδηγεί σε ένα κείμενο λογοτεχνικής, ούτως ειπείν, παρουσίασης της συμπαθέστατης Ιωάννας Αβραμίδου, σε ένα λογοτεχνικό ιστολόγιο: http://bibliotheque.gr/?p=13401.

Το αντικείμενο του δημοσιεύματος ουδόλως με ενδιαφέρει από όποια πτυχή ή οπτική γωνία και να το δω, με ενδιαφέρει όμως και εν προκειμένω με αφορά οριζοντίως και καθέτως διότι α) το δημοσίευμα ξεκινά με την παράθεση ενός αυτούσιου αποσπάσματος από το διπλό δοκίμιό μου «Η Ποίηση και η Κατάσταση» το οποίο είναι ήδη δημοσιευμένο εις διπλούν στην ελληνική γλώσσα και σύντομα θα δημοσιευθεί σε δύο γλώσσες στο εξωτερικό, εντός του παρόντος έτους. Επ’ αυτού δεν γίνεται καμία αναφορά, καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Συνεπώς πρόκειται για ωμή απόσπαση ενός προϋπάρχοντος δημιουργικού σχολιασμού, κοινώς κλοπή. Κι όμως αυτού του είδους, και ήθους, οι «αποσπάσεις» και «χρήσεις» είναι πλέον τόσο συνηθισμένες στα «ελληνικά γράμματα» που σχεδόν περνούν ασχολίαστες. Υπάρχει όμως και ένα κάποιο περιθώριο ανοχής και τιμής της υπογραφής, εάν φυσικά τη διαθέτει κανείς. Το β) σημείο, το οποίο και θεωρώ κατ’ ουσία ακόμη πιο μεμπτό και κρίσιμο, είναι το κλείσιμο του κειμένου με την αναφορά στο όνομά μου, η οποία όμως δεν παραπέμπει στο προαναφερθέν αλλά, τουναντίον(!) έρχεται, επίσης μέσω ενός αποσπάσματος κρίσεως (το οποίο ανήκει επίσης στο διπλό δοκίμιο που προανέφερα) να επικυρώσει, δήθεν, την άποψη της κυρίας Αβραμίδου για το έργο της κυρίας Έλσας Κορνέτη.

Θα ήθελα λοιπόν με πάσα σαφήνεια και υπευθυνότητα να σημειώσω τα εξής: Πρώτο, θα παρακαλούσα την κυρία Αβραμίδου να πράξει σύμφωνα με όσα ανέφερα πιο πάνω, με τον τρόπο που η ίδια θα επιλέξει και στον βαθμό που θα επιλέξει. Και δεύτερο, θα ήθελα να την ενημερώσω, δημοσίως, πως όσα διαλαμβάνονται και σχολιάζονται στα εν λόγω δοκίμια, υποστηρίζουν και διατείνονται κάποια ορισμένη θέση, η θέση αυτή, λοιπόν, είναι μία ερχόμενη ιδέα της ποίησης η οποία συναντά το αντίθετό της στα έργα και στις απόψεις που εκφράζουν άνθρωποι όπως λ.χ. η κυρία Κορνέτη. Εννοώ, δηλαδή, για όσους θα επιλέξουν να αναρωτηθούν με ανασηκωμένο το ένα τους φρύδι, πως, οι σχολιασμοί που προέρχονται από τα δοκίμια που έγραψα καθιστούν σαφή, με τον πλέον ξεκάθαρο και άμεσο τρόπο, την ακύρωση ενός έργου σαν αυτό το οποίο γίνεται προσπάθεια να αναδειχθεί ως κάτι, στη συγκεκριμένη δημοσίευση, μέσω των δικών μου, άλλων δηλαδή, απόψεων οι οποίες υποστηρίζουν μια εντελώς διαφορετική και, τεκμηριωμένη ιδέα για την ποιητική τέχνη.

Παρίσι 3/12/2013

 

Αρχειοθήκη ιστολογίου