Το πρώτο στάδιο της δημιουργίας είναι η μάχη με τον εαυτό

Το πρώτο στάδιο της δημιουργίας είναι η μάχη με τον εαυτό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δημιουργία συναντάται σπάνια, διότι  δύσκολα βρίσκει κανείς άξιο αντίπαλο.

 

Μετς 2005 

Γ. Λ.

 

Ο Χρόνος στον Έλιοτ

Ο Έλιοτ δεν αποδίδει ούτε εννοεί πως ο Χρόνος αίρει τον άνθρωπο ή πως η χρονικότητα είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Περισσότερο δίνει ποιητική εντύπωση -όχι εντύπωση εντός ποίησης, ποιητική απόρροια- πως ο Χρόνος είναι ουσιαστικά δεσμευμένος στην ιδέα του θεού, πως κάθε παράβαση εναντίον του, κάθε έκφραση της άρνησής του καθιστά τα πάντα εντός Χρόνου μηδενικά, ανούσια, συνεπώς μετατρέπει την ηρακλείτεια ιδέα περί Χρόνου σε χριστιανική πραγματικότητα. Κατά τον τρόπο δε, που αυτή η ποιητική εντύπωση Χρόνου περιγράφεται, σχεδόν ταυτίζεται με την έννοια του Χρόνου στον ινδουισμό και τον βουδισμό καθώς σε αυτή διαφαίνεται πως η πραγματικότητα του Χρόνου εξαρτάται από μια ανώτερη πραγματικότητα Αιωνιότητας. Εννοώ πως ο Έλιοτ αποδίδει έναν Χρόνο καθόλα χριστιανικό ο οποίος συντάσσεται ως ινδουιστική ή βουδιστική φαινομενοκρατία. Εάν πάλι τα παραπάνω προϋποθέτουν ειδικές δυσκολίες λόγω απομάκρυνσης από το κριτικό δόγμα, μπορεί κανείς να διαπιστώσει τι έχει συμβεί μέσω των Εξομολογήσεων του Αγίου Αυγουστίνου^*. Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα που τόσοι και τόσοι δεν θέλουν ν’ αναγνωρίσουν βρίσκεται εκεί.

Εν προκειμένω ο τρόπος του Έλιοτ είναι το σημαντικό στοιχείο και όχι το περιεχόμενο, καθώς αυτό αποτελεί σπάραγμα σπαραγμάτων και όχι διύλιση ή δημιουργική ερμηνεία όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν.

Η χρονικότητα δεν είναι ψευδαίσθηση γιατί ψευδαίσθηση είναι η θεώρηση της χρονικότητας ως μόνη πραγματικότητα. Η ελιοτική απόδοση Χρόνου δεν αποτέλεσε επουδενί καινοτομία, καθώς η απόδοση αυτή δεν ήταν εντύπωση εντός ποίησης, ποιητική απόρροια, μα έκφραση (δεν δημιουργήθηκε με ποίηση μα τοποθετήθηκε σε ποίηση), είναι τουλάχιστον παράλογο να συνδέεται με την ιδέα πως ο Χρόνος φέρει και ιδιότητα διαρκούς συντριπτικού ερωτήματος, πόσο μάλλον με την ιδέα πως ο άνθρωπος αδυνατεί να αποδεχθεί την απάντησή του.

 

^*Βλ. Εξομολογήσεις Αγίου Αυγουστίνου, ΙΑ: Το μέτρον του Χρόνου, β´ μέρος.

Γιάννης Λειβαδάς

Μετς 2007

Blaise Cendrars, le pionnier du modernisme

Si Rimbaud fut fondateur et pilier de l’esprit de la poésie moderne, Cendrars, en plus d’en être un grand réformateur, il en fut également bâtisseur lors de l'élévation de celle-ci. D’un premier point de vue, on pourrait y voir le plus sublime, le plus accompli, le dernier des symbolistes. Cependant, Blaise Cendrars fut indiscutablement le pionnier capital du modernisme.

Cendrars a pris l’initiative d’écrire de la poésie contre le talent, contre la réception du premier niveau de compréhension textuelle, bien avant Pound. Cendrars a été le premier à introduire l’idée de dépersonnalisation tant au niveau du sujet poétique qu'au niveau de la variabilité sémantique de la première personne à l’intérieur de ses poèmes, le premier à l’accomplir même comme une présence relative exprimée non seulement dans les conséquences d’un sujet interactif ou non interactif qui n'oscille pas simplement entre individualité et universalité, entre conscience et vérité, comme dans les œuvres d’Eliot, mais aussi en dévoilant la relativité, la potentialité de ces quatre éléments. De plus, dans la poésie de Cendrars, ce n’est pas seulement le facteur personnel qui est transformé en universel et le temporel en diachronique, mais aussi l'universel est transformé  en personnel et le diachronique en temporel.

De même, alors que dans l’œuvre d’Eliot, l'idée de dépersonnalisation n’est pas si radicale puisqu'il s’agit d’une affirmation perçue à travers une nouvelle appartenance à un ensemble plus vaste, associée à la généralité des questions de la modernité exposées dans un monde nouveau, dans l’œuvre de Cendrars, la dépersonnalisation signifie un abandon de la personnalité et de l’identité, perçu à travers une nouvelle appartenance à une possibilité de néant.

                   

Yannis Livadas - Athènes 2004

 

Η ζωή σε βάζει στη θέση σου

Η ζωή σε βάζει στη θέση σου. Ο θάνατος σε βάζει στη σειρά σου.

Γ. Λ.
1/02/2011

Charlie Parker and "Donna Lee"

In 1947 Parker went into a recording session, joined by Miles Davis on trumpet, Bud Powell on piano, Tommy Potter on bass, and Max Roach on drums. Among the sides they cut was “Donna Lee”, with Parker credited as composer. The tune was named after bassist Curley Russell's little daughter, Russell, and Parker had come quite close during that period.
Gil Evans, identified drummer Norman "Tiny" Khan as the true composer. According to Evans Khan taught the melody to Davis who then taught it to Parker. This, at Kahn's level and performance, was quite impossible - unless it was just a few notes he might have put in a row (trying to imitate Parker's style) not a complete, developed melody.
Parker recorded at least 4 takes of the composition as its composer (under his sole guidance and instructions, not Davis') in the studio and at least one live, at Carnegie Hall in New York City, on December 24-25, 1949. Apart from the fact that the composition bears Parker's aesthetic and technical signature, Davis has never recorded this composition or been involved with it again. He declared that it belonged to him many years later when Charlie Parker was dead. On other occasions too, Davis took credit for other people’s compositions, for example, "Blue In Green" which was originally written by pianist Bill Evans. Also, Davis recorded and played live with Russell during the whole next year (1948) and strangely enough the tune was not even once rehearsed or played during all these sessions.

 

Yannis Livadas

Η εισαγωγή στην ποίηση και το πρώτο στάδιο της ποίησης

Ο μη-ποιητής, όπως και ο ανέμπειρος ποιητής, διακρίνουν στην αυγή και στο δειλινό εκείνο που ο ποιητής διακρίνει καθ' όλη τη διάρκεια του καθημερινού φωτός. 

Ο μη-ποιητής κι ο ανέμπειρος ποιητής γελιούνται από τη λειτουργία του φωτός, ο ποιητής γελιέται από το φως. Η εισαγωγή στην ποίηση και το  πρώτο στάδιο της ποίησης.

 

Γ. Λ.

1998

 

 

 

 

 

Λογοκλοπή και κειμενική παραλλαγή

Στα είδη της λογοκλοπής συγκαταλέγεται και η κειμενική παραλλαγή, ειδικά όταν το επόμενο κείμενο διακρίνεται μόνο για τα παραλλαγμένα μέρη του. 

 

Γ. Λ.

2005