Blaise Cendrars, le pionnier du modernisme

Si Rimbaud fut fondateur et pilier de l’esprit de la poésie moderne, Cendrars, en plus d’en être un grand réformateur, il en fut également bâtisseur lors de l'élévation de celle-ci. D’un premier point de vue, on pourrait y voir le plus sublime, le plus accompli, le dernier des symbolistes. Cependant, Blaise Cendrars fut indiscutablement le pionnier capital du modernisme.

Cendrars a pris l’initiative d’écrire de la poésie contre le talent, contre la réception du premier niveau de compréhension textuelle, bien avant Pound. Cendrars a été le premier à introduire l’idée de dépersonnalisation tant au niveau du sujet poétique qu'au niveau de la variabilité sémantique de la première personne à l’intérieur de ses poèmes, le premier à l’accomplir même comme une présence relative exprimée non seulement dans les conséquences d’un sujet interactif ou non interactif qui n'oscille pas simplement entre individualité et universalité, entre conscience et vérité, comme dans les œuvres d’Eliot, mais aussi en dévoilant la relativité, la potentialité de ces quatre éléments. De plus, dans la poésie de Cendrars, ce n’est pas seulement le facteur personnel qui est transformé en universel et le temporel en diachronique, mais aussi l'universel est transformé  en personnel et le diachronique en temporel.

De même, alors que dans l’œuvre d’Eliot, l'idée de dépersonnalisation n’est pas si radicale puisqu'il s’agit d’une affirmation perçue à travers une nouvelle appartenance à un ensemble plus vaste, associée à la généralité des questions de la modernité exposées dans un monde nouveau, dans l’œuvre de Cendrars, la dépersonnalisation signifie un abandon de la personnalité et de l’identité, perçu à travers une nouvelle appartenance à une possibilité de néant.

                   

Yannis Livadas - Athènes 2004

 

Η ζωή σε βάζει στη θέση σου

Η ζωή σε βάζει στη θέση σου. Ο θάνατος σε βάζει στη σειρά σου.

Γ. Λ.
1/02/2011

Charlie Parker and "Donna Lee"

In 1947 Parker went into a recording session, joined by Miles Davis on trumpet, Bud Powell on piano, Tommy Potter on bass, and Max Roach on drums. Among the sides they cut was “Donna Lee”, with Parker credited as composer. The tune was named after bassist Curley Russell's little daughter, Russell, and Parker had come quite close during that period.
Gil Evans, identified drummer Norman "Tiny" Khan as the true composer. According to Evans Khan taught the melody to Davis who then taught it to Parker. This, at Kahn's level and performance, was quite impossible - unless it was just a few notes he might have put in a row (trying to imitate Parker's style) not a complete, developed melody.
Parker recorded at least 4 takes of the composition as its composer (under his sole guidance and instructions, not Davis') in the studio and at least one live, at Carnegie Hall in New York City, on December 24-25, 1949. Apart from the fact that the composition bears Parker's aesthetic and technical signature, Davis has never recorded this composition or been involved with it again. He declared that it belonged to him many years later when Charlie Parker was dead. On other occasions too, Davis took credit for other people’s compositions, for example, "Blue In Green" which was originally written by pianist Bill Evans. Also, Davis recorded and played live with Russell during the whole next year (1948) and strangely enough the tune was not even once rehearsed or played during all these sessions.

 

Yannis Livadas

Η εισαγωγή στην ποίηση και το πρώτο στάδιο της ποίησης

Ο μη-ποιητής, όπως και ο ανέμπειρος ποιητής, διακρίνουν στην αυγή και στο δειλινό εκείνο που ο ποιητής διακρίνει καθ' όλη τη διάρκεια του καθημερινού φωτός. 

Ο μη-ποιητής κι ο ανέμπειρος ποιητής γελιούνται από τη λειτουργία του φωτός, ο ποιητής γελιέται από το φως. Η εισαγωγή στην ποίηση και το  πρώτο στάδιο της ποίησης.

 

Γ. Λ.

1998

 

 

 

 

 

Λογοκλοπή και κειμενική παραλλαγή

Στα είδη της λογοκλοπής συγκαταλέγεται και η κειμενική παραλλαγή, ειδικά όταν το επόμενο κείμενο διακρίνεται μόνο για τα παραλλαγμένα μέρη του. 

 

Γ. Λ.

2005 

Γιάννης Λειβαδάς: Ο άνθρωπος υφίσταται

Ο άνθρωπος υφίσταται σε βάρος της ύπαρξης.

γ. λ.

2008

Η σύγχυση ή η ταύτιση της τέχνης με τη συλλογική νοημοσύνη

Η σύγχυση ή η ταύτιση της τέχνης με τη συλλογική νοημοσύνη είναι φαινόμενο πολιτισμικό. Εντούτοις δεν πρόκειται για λάθος μα για πολιτισμική οδηγία. Η τέχνη δεν ακολουθεί καμιά πολιτισμική οδηγία και δεν εκφράζει τη συλλογική νοημοσύνη. 

 

Γ. Λ.

Μετς 2005

Η ποίηση ο Κέρουακ και το τηλέφωνο

Ο πολυχρησιμοποιημένος στίχος του Κέρουακ: “Don't use the phone. People are never ready to answer it. Use poetry” διαθέτει λαμπρό, σαρδόνιο χιούμορ. Ο μακαρίτης κάνει λόγο για το πως η υποτιθέμενη "εκλαΐκευση" της ποίησης καθιστά πλέον μία τηλεφωνική συνδιάλεξη πιο σημαντική και πιο επιδραστική από την ποίηση που κυκλοφορεί. Οι όποιες έτερες εικασίες εγείρονται εμπίπτουν στη διάκριση που καταδεικνύει ο στίχος. 

γ. λ.

2-01-2011