Γιάννης Λειβαδάς: Ο άνθρωπος υφίσταται

Ο άνθρωπος υφίσταται σε βάρος της ύπαρξης.

γ. λ.

2008

Η σύγχυση ή η ταύτιση της τέχνης με τη συλλογική νοημοσύνη

Η σύγχυση ή η ταύτιση της τέχνης με τη συλλογική νοημοσύνη είναι φαινόμενο πολιτισμικό. Εντούτοις δεν πρόκειται για λάθος μα για πολιτισμική οδηγία. Η τέχνη δεν ακολουθεί καμιά πολιτισμική οδηγία και δεν εκφράζει τη συλλογική νοημοσύνη. 

 

Γ. Λ.

Μετς 2005

Η ποίηση ο Κέρουακ και το τηλέφωνο

Ο πολυχρησιμοποιημένος στίχος του Κέρουακ: “Don't use the phone. People are never ready to answer it. Use poetry” διαθέτει λαμπρό, σαρδόνιο χιούμορ. Ο μακαρίτης κάνει λόγο για το πως η υποτιθέμενη "εκλαΐκευση" της ποίησης καθιστά πλέον μία τηλεφωνική συνδιάλεξη πιο σημαντική και πιο επιδραστική από την ποίηση που κυκλοφορεί. Οι όποιες έτερες εικασίες εγείρονται εμπίπτουν στη διάκριση που καταδεικνύει ο στίχος. 

γ. λ.

2-01-2011

Οι κρεμαστοί στίχοι της Βαβυλώνας (Μελάνι 2007)

 

Κριτική παρουσίαση στο περιοδικό Lifo:

https://www.lifo.gr/guide/book/reviews/afto-pu-gonatizi-tin-anthropini-sinthiki 

Περί ανάσας / ένα προσχέδιο

Η αναπνοή, η ανάσα είναι εξαρχής εκεί που ο λόγος δεν είναι, γι’ αυτό ακριβώς η έννοια της δημιουργίας ποίησης είναι σαρωτική. Όταν λοιπόν διατεινόμαστε πως αναβαθμίζουμε τον λόγο επαναφέροντάς τον αξιακά στην ανάσα, όχι μόνο τον υποβαθμίζουμε μα στρεβλώνουμε τη σημασία και τις δυνατότητές του. Ο λόγος δεν αποκτά φυσικότητα μέσω της ανάσας, διαθέτει φυσικότητα όχι επειδή η ανάσα είναι βαθμός της αναγκαίας σωματικής λειτουργίας μα επειδή ο λόγος υπερβαίνει κάθε σωματική λειτουργία. Μπορεί κανείς να μη σκέφτεται, να μην εκφέρει και να μη δημιουργεί μολονότι η ανάσα του είναι εκεί. Η ανάσα δεν συμπίπτει με την ποίηση όσο η ποίηση συμπίπτει με το πνεύμα. Η ποίηση λοιπόν καθιστά την ανάσα υψηλότερο συστατικό και της προσδίδει υψηλότερο νόημα καθώς την εμπλέκει, όχι μόνο στη δυνατότητα δημιουργίας μα στην καθαυτό δημιουργία. Η ποίηση στηρίζεται στην ανάσα μόνο κατά το πως η ανάσα στηρίζεται στο σώμα και το σώμα στηρίζεται στη ζωή και η ζωή με τη σειρά της στηρίζεται στην ύπαρξη, συνεπώς η ποίηση στηρίζεται, υπό την έννοια της οργανικής στελέχωσης, στην ύπαρξη. Στηρίζεται, ούτε ή άλλως, στην ύπαρξη επειδή δεν είναι έκφραση μα δημιουργία.

Το νόημα λοιπόν δεν βρίσκεται απλά στο πως το φίδι τρώει αιωνίως την ουρά του μα κυρίως στο πως το φίδι είναι ατελές σε μια εξίσου ατελή αιωνιότητα. Η ποίηση περιέχεται στα όριά της, δηλαδή στο πνεύμα, στην  αέναη διεύρυνση αυτών των ορίων.

 

γ. λ.

Μετς 2004 

 

Η επιτυχία της επιτηδειότητας

 

Η επιτυχία της επιτηδειότητας είναι πιο μοντέρνα από την αλήθεια μα δεν είναι εξίσου διαχρονική. Η αλήθεια όντας διαχρονική λειτουργεί εκτός εποχών, εκτός αποβλέψεων. Η οδύνη της αλήθειας δεν είναι αμοιβαία για έναν βασικό λόγο: ό,τι πλεονάζει ή συμπληρώνει πέφτει αναγκαστικά στην κατηγορία «διαχείρισης τραύματος» ή «διαχείρισης απώλειας», όπου η αλήθεια παρακάμπτεται διότι αντ’ αυτής προτιμάται η κατίσχυση της αλληλεγγυότητας – οι μαζικοί πνευματικοί τάφοι, τα οικειοθελή συλλογιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Ο γλιτωμός απ’ την αλήθεια γεμίζει τις βιβλιοθήκες που η αλήθεια αφήνει σχεδόν αδειανές. 

 

2009

γ. λ.