«Αυτός που διαβάζει με όρους ανοχής, μπορεί να με διαβάσει. Αυτός που διαβάζει με όρους συμμετοχής, όχι».

Γ. Λ.

Αρχική Σελίδα Βιβλιογραφία Βιογραφικό Μεταφράσεις English/Français
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Θραύσμα από τη σύνθεση «Μοντάρτ» [Alloglotta 2015] στη Bibliotheque










http://www.bibliotheque.gr/article/61030


Γιάννης Λειβαδάς: Θραύσμα από τη σύνθεση «Μοντάρτ»
[Alloglotta 2015]

… Να αντηχήσει ο Μοντάρτ το αμετάκλητο λοξοδρόμισμα μιας αφθαρσίας: της ολοκληρωτικής σαπίλας που κουρνιάζει σαν αγαπημένο οικόσιτο μέσα στην οστέινη χούφτα του μυαλού, ενός πολτού με ποικίλες όψεις, που ζέχνει από κάποιας ταλαντευόμενης μήτρας τα εκκρίματα. Κάποιο περιθώριο ρόλου αστειευόμενου αρλεκίνου. Ανίκανου να πολιορκηθεί από ορθότητα. Ντυμένος σαν ένας οποιοσδήποτε από το πλήθος κι έχοντας μαγαρίσει κι άλλα πράγματα περνώντας παράωρα πίσω από τις τελευταίες κρεμάστρες μέσα στο σκοτεινό βεστιάριο. Το μορφάζον αεικίνητο ζώο της ατέρμονης πνευματικής λίγδας. Η μοίρα του στο εικοσιτετράωρο παλιώνει με ρυθμούς μεροκάματου. Σε οριζόντια θέση θλιβερής ανάμνησης εκείνου του ξαναγεννημένου ορίζοντα. Λίγα πράγματα τόσο ανούσια όσο ένας ορίζοντας. Ο Μοντάρτ προπορεύεται του εαυτού του, ο ορίζοντας τον παρασύρει παρά τη θέλησή του, τον εμποδίζει, με τη θέλησή του, να κάνει περιστροφές. 
Η εισαγωγή του στον κόσμο ήταν λες και πλήρωσε στο γκισέ για ένα εισιτήριο, να παρακολουθήσει ένα θέαμα της πλάκας, οργκ ντε μπαρμπαρί, να πέσουν οι νύχτες η μια πάνω στην άλλη και πάνω από τις σκιτσαριστές προσόψεις των κτηρίων σε όλα τα βουλεβάρτα, εκτός από ένα, εκείνο όπου λαμβάνουν χώρα όλα αυτά, και το λιμπρέτο, τσαλακωμένο στις άκρες από όλες τις προηγούμενες χρήσεις, να γράφει: καλοκοιτούσε, μέσα να πέσει, να πνιγεί· όχι τα μαύρα νευρά του ποταμού αλλά εκείνα τα χορτάρια, βαθιά στην κοίτη, που αναταράσσονταν ίδια με αλυσίδες.
… Η εισαγωγή, γιατί υπάρχει και εξαγωγή, ισούται με αίμα υπό μη ευνοϊκούς όρους, όμως οι όροι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς εκείνον. Η γέννηση ισοδυναμεί με αφαίρεση. Και στον χρόνο ετούτο που καθαρίζει τα νύχια του από τις ύλες, ακούς κάποιον, λες πως είναι εκείνος, να σου λέει ότι ετούτη η πόλη δεν είναι πια όπως ήταν κάποτε. Μα τίποτα ποτέ δεν παραμένει όπως ήταν κάποτε, μόνο οι άνθρωποι παραμένουν όπως δεν ήταν ποτέ. Γρυλλίζουν. Το πνευματικό βασίλειο στο οποίο υπάρχουμε είναι κενό. Η τρέλα μας είναι πως διαρκώς προσπαθούμε να το αλλάξουμε καθιστώντας το αυτό που ήδη είναι. Εκείνου ο ισχυρισμός επί Μοντάρτ είναι πιο διορατικός από τη διανοητική μεταδοτικότητα του Μοντάρτ, αφού ετούτο μέλλει να αποδειχθεί από όσα κοινοποιούνται· τα συναισθήματα δεν είναι αρκετά για τον Μοντάρτ. Οι ικανότητες δεν έχουν σχέση με την ομορφιά. Με την κατασκευή πειστικών παρατηρήσεων. Τραβάει την ανεπάρκεια σε μορφή αναγνωρίσιμης αδεξιότητας. Μόνο. Μιλά υποχωρώντας διασφαλίζοντας την ταυτότητα των λεγομένων στο έλεος της ταυτότητάς του. Η επιλεγείσα μορφή είναι το φίμωτρο της γενναιότητας. Ο διάλογος μ’ εκείνον· για να παραμείνει αινιγματικός τον εξαιρεί από τον διάλογο. Τον παραλείπει ανέπαφο ως ανταλλακτικό. Διόλου εύκολο να καθοριστεί η περιουσιακή, που είναι η τέχνη των χρονολογικά διάσπαρτων ημερών του. Στις διαβαθμίσεις του σκοταδιού, στην προστατευμένη κοιλάδα των κινήσεων, η μοίρα είναι δραματικό εξάρτημα μιας μέτριας αποτυχίας …

Παρίσι 2012

Minuit [Από το "Ξίγκι της Μύγας" Κέδρος 2015]

Minuit

Ενάμισι x ενάμισι
με το πνεύμα να οργιάζει.
Η πρώτη υδρόγειος του Νέου Κόσμου
ήταν χαραγμένη σε αυγό στρουθοκαμήλου.
Το μηδέν είναι ό,τι περισσότερο μπορεί
να υπάρξει μέσα κάποιου το κεφάλι.
Σχάση.
Ο μονόλογος κάποιας περαστικής σκιάς απέναντι
στο δυσανάλογο τετράγωνο του Saint-Médard.
Η πνευματική δυνατότητα με αναγκάζει
να θαυμάζω τον σωματικό πόνο.
Την αθλιότητα.
Πως είμαστε ανακατεμένοι
σε κάποιας απροσδιοριστίας την τράπουλα.
 
 

Γιάννης Λειβαδάς: Χάικου



Τίνος εκείνο 
που κυλά κάτω
απ’ τον Λίγηρα.


[Ορλεάνη, Απρίλιος 2016]



Benaulim, 1994, από "Το Ξίγκι Της Μύγας" [Κέδρος 2015]

Benaulim, 1994, από τη συλλογή "Το Ξίγκι Της Μύγας"


"Ανατομή τεσσάρων ενθυμήσεων..." από το "Ξίγκι Της Μύγας" (Κέδρος 2015)



Ανατομή τεσσάρων ενθυμήσεων στην Rue Casimir Delavigne

1.
Η περιπλάνηση, μια αυστηρά φιλοσοφική δραστηριότητα
θυμίζει κάτι απ’ τους εγκόσμιους παππούδες της.
Το τελευταίο που αποκομίζεις είναι μοίρα.
Η παλαιά συνείδηση που κάθε στιγμή της άγνοιάς μας
έχουμε την εντύπωση πως κάτι της έχει συμβεί,
απλώς κοιμάται ανάμεσα στα μπροστινά πόδια εκείνου του δισυπόστατου
μαρμάρινου μενίρ στην κεντρική προθήκη.
Το πνεύμα αποκαλύπτεται στην περιχαρή εικόνα ενός ασώτου.
Κι ενός ακόμα.
Όσο κι αν δεν υπάρχει τίποτα πιο κανονικό από το τέλος
οι άνθρωποι
βρίσκουν άλλα θέματα για να εγκαταλείψουν.
Σε ανεντόπιστο σημείο
έρχεται η ώρα που παραδίνονται στ’ αφεντικά τους οι λέξεις.


2.
Ποτέ δεν απελπίστηκα.
Και τέρμα πια η ομορφιά όπως την ήξεραν.
Παραπατάω πάνω στο πλοίο
που κουνάει ο Ranajit Jana
ο τυπογράφος του καινούργιου μου βιβλίου
στην Καλκούτα.


3.
Μπαίνω στην εθνική βιβλιοθήκη.
Αυτός είναι από μόνος του ένας καλός στίχος.
Συζητούν για το τελευταίο νόμπελ χαμηλόφωνα.
Η υπάλληλος πρώην τοξικομανής τώρα
χειρότερη μ’ εκείνα τα πιασμένα μαλλιά
και του τσακαλιού το κοίταγμα.
Λέω, πού μπορώ να βρω αυτό και
θα ήθελα οπωσδήποτε να κοιτάξω κι εκείνο.
Μου λέει δεν γίνεται τίποτα απ’ τα δύο,
το ίδρυμα τελεί υπό ανακαίνιση.
Μπορείτε όμως αν θέλετε
να μου υπογράψετε το τελευταίο σας βιβλίο
(με αναγνώρισε).
Το στυλό σταματάει να γράφει και
τ’ όνομα μου διαβάζεται ως τη μέση.
Πιέζω τη μύτη μα εκείνη μου λέει δεν πειράζει
καλό είναι κι έτσι.


4.
Το δουλεμπόριο των αναγνωστών
είναι η απόδειξη
της ποίησης.


Αρχειοθήκη ιστολογίου

.